فهرست اشعار
- غزل شمارهٔ ۱ امید عیش کجا و دل خراب کجا
- غزل شمارهٔ ۲ کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا
- غزل شمارهٔ ۳ به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا
- غزل شمارهٔ ۴ به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را
- غزل شمارهٔ ۵ می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را
- غزل شمارهٔ ۶ در نو بهار باده ننوشد کسی چرا
- غزل شمارهٔ ۷ خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را
- غزل شمارهٔ ۸ گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را
- غزل شمارهٔ ۹ منم که یافته ام ذوق صحبت غم را
- غزل شمارهٔ ۱۰ در باغ طبیعت بفشردیم قدم را
- غزل شمارهٔ ۱۱ التفاتی نیست با امید مطلوب مرا
- غزل شمارهٔ ۱۲ عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
- غزل شمارهٔ ۱۳ چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا
- غزل شمارهٔ ۱۴ به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا
- غزل شمارهٔ ۱۵ هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا
- غزل شمارهٔ ۱۶ چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا
- غزل شمارهٔ ۱۷ شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را
- غزل شمارهٔ ۱۸ نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را
- غزل شمارهٔ ۱۹ تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را
- غزل شمارهٔ ۲۰ به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را
- غزل شمارهٔ ۲۱ تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را
- غزل شمارهٔ ۲۲ از تو نوشت و داد دل آرمیده را
- غزل شمارهٔ ۲۳ دادم به چشم او دل اندوه پیشه را
- غزل شمارهٔ ۲۴ تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما
- غزل شمارهٔ ۲۵ فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما
- غزل شمارهٔ ۲۶ صبح گدا و شام ز خورشید روشن است
- غزل شمارهٔ ۲۷ ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما
- غزل شمارهٔ ۲۸ نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما
- غزل شمارهٔ ۲۹ نداد نور شراری چراغ هستی ما
- غزل شمارهٔ ۳۰ گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما
- غزل شمارهٔ ۳۱ دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها
- غزل شمارهٔ ۳۲ از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها
- غزل شمارهٔ ۳۳ صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب
- غزل شمارهٔ ۳۴ دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب
- غزل شمارهٔ ۳۵ صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت
- غزل شمارهٔ ۳۶ گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت
- غزل شمارهٔ ۳۷ صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت
- غزل شمارهٔ ۳۸ نعره زد عشق دین ما بگریخت
- غزل شمارهٔ ۳۹ عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست
- غزل شمارهٔ ۴۰ غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست
- غزل شمارهٔ ۴۱ مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست
- غزل شمارهٔ ۴۲ صد فوج عشوه از نظر من گذشته است
- غزل شمارهٔ ۴۳ صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است
- غزل شمارهٔ ۴۴ امید صلح از آن با شکیب ایوب است
- غزل شمارهٔ ۴۵ آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است
- غزل شمارهٔ ۴۶ بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست
- غزل شمارهٔ ۴۷ تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است
- غزل شمارهٔ ۴۸ لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است
- غزل شمارهٔ ۴۹ تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است
- غزل شمارهٔ ۵۰ ناله ام پرورش آموز نهال اثر است
- غزل شمارهٔ ۵۱ هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است
- غزل شمارهٔ ۵۲ دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است
- غزل شمارهٔ ۵۳ بیدادگری روی تو اندازه ی راز است
- غزل شمارهٔ ۵۴ از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است
- غزل شمارهٔ ۵۵ جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است
- غزل شمارهٔ ۵۶ عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است
- غزل شمارهٔ ۵۷ تا روی دل فروز تو بستان آتش است
- غزل شمارهٔ ۵۸ هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است
- غزل شمارهٔ ۵۹ شب عشاق ز روز دگران در پیش است
- غزل شمارهٔ ۶۰ برو مسیح که فکر فراغ من غلط است
متن اشعار به نقل از گنجور.