پرش به محتوای اصلی
عرفی عرفی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۲

دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

زندگی تلخ است با حرمان، هلاکم بهتر است

من که مجروح خمارم مرهم راحت چه سود

جای مرهم بر جراحت برگ تاکم بهتر است

گر بکشتی از فراقم، سوختی، منت منه

من که در دوزخ به زندان، هلاکم بهتر است

ره به امیدم مده عرفی که بی باکم بسی

من صلاح خویش دانم، ترسناکم بهتر است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۵۴از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است
  2. غزل شمارهٔ ۵۵جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است
  3. غزل شمارهٔ ۵۶عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است
  4. غزل شمارهٔ ۵۷تا روی دل فروز تو بستان آتش است
  5. غزل شمارهٔ ۵۸هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است
  6. غزل شمارهٔ ۵۹شب عشاق ز روز دگران در پیش است
  7. غزل شمارهٔ ۶۰برو مسیح که فکر فراغ من غلط است
  8. غزل شمارهٔ ۶۱می مغانه که از درد شور و شر صاف است
همه‌ی غزلیات ←

عرفی درباره‌ی عرفی

مولانا محمد بن خواجه زین‌الدین علی بن جمال‌الدین شیرازی ملقب به جمال‌الدین و متخلص به عرفی از مشاهیر و شعرای شیراز در قرن دهم هجری است. وی درسال ۹۶۳ هجری قمری متولد شد. در زادگاهش به تحصیل علم و دانش پرداخته و به قدر توان در موسیقی و خط نسخ مهارت بدست آورد. از جوانی به سرودن شعر تمایل داشت، دیری نپایید که در شیراز شهرت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.