فهرست اشعار
- شمارهٔ ۱ - ترکیب بند - فی مدح ملک نصرة الدین یحیی سلطان شیراز خلد الله ملکه چون شاه شرق ز رخسار برکشید نقاب
- شمارهٔ ۲ - فی مدحه خلد الله سلطانه خسرو خاور چو پنهان شد ز شاه زنگبار
- شمارهٔ ۳ - فی البدیهه و مدح خلد الله سلطانه علی الصباح که سلطان طارم ازرق
- شمارهٔ ۴ - و له ایضا سرو آزاد که در باغ نشانند او را
- شمارهٔ ۵ - و له ایضا ملک ملک ملاحت، شه خوبان خطا!
- شمارهٔ ۶ - مرثیهٔ سلطان ابوسعید باز ازین واقعه ما را دل و جان می‌سوزد
- شمارهٔ ۷ - و له ایضا مطرب بزن نوایی، ساقی بده شرابی
- شمارهٔ ۸ - و له ایضا مرا در موردستان گلستانی است
- شمارهٔ ۹ - و له ایضا نباشد در جهان همچون تو یاری
- شمارهٔ ۱۰ - و له ایضا حسبة لله عزیزان یار من باز آورید
- شمارهٔ ۱۱ - و له ایضا دوش، آغوش و بر و بوس و کناری داشتم
- شمارهٔ ۱۲ - و له ایضا - مثنوی چو خورشید رخشنده رخ برفروخت
- شمارهٔ ۱۳ - فی مدح سلطان حسین شیرازی روز نوروز و هوای چمن و فصل بهار
- شمارهٔ ۱۴ - غزل ای سَمَن‌عارِضِ مَه‌پیکرِ شیرین‌گفتار
- شمارهٔ ۱۵ - و له ایضا پرتو روی تو از روی صفا می‌بینم
- شمارهٔ ۱۶ - و له ایضا ترک سرمست تو خون دل ما می‌ریزد
- شمارهٔ ۱۷ - و له ایضا آب کز دیده روان شد ببرد بنیادم
- شمارهٔ ۱۸ - و له ایضا تا دل خسته به دست سر زلفت دادم
- شمارهٔ ۱۹ - و له ایضا روز نوروز و می و مطرب و معشوق و بهار
- شمارهٔ ۲۰ - و له ایضا در چنان صورت مطبوع عجب می مانم
- شمارهٔ ۲۱ - و له ایضا خاک شیراز مگر کعبه عالم شد باز
- شمارهٔ ۲۲ - فی البدیهه بت شکرسخن پسته‌دهان می‌گذرد
- شمارهٔ ۲۳ - و له ایضا جانم از آتش آن لعل شکربار بسوخت
- شمارهٔ ۲۴ - و له ایضا تا به شیراز نگارم ز سفر باز آمد
- شمارهٔ ۲۵ - و له ایضا اَلْمِنَّةُ لِلَّه که در میکده باز است
- شمارهٔ ۲۶ - و له ایضا امروز که در کوی خرابات الستم
- شمارهٔ ۲۷ - و له ایضا عمری است که در عشق تو بی صبر و قرارم
- شمارهٔ ۲۸ - و له ایضا تا کی من دیوانه گرفتار تو باشم
- شمارهٔ ۲۹ - و له ایضا جانا! دل من چون دهن تنگ تو تنگ است
- شمارهٔ ۳۰ - فی البدیهه آمد به در مسجد آدینه نگاری
- شمارهٔ ۳۱ - و له ایضا من عاشق آن سنگدلِ تنگ‌دهانم
- شمارهٔ ۳۲ - و له ایضا با زلف چو شامش نفس باد صبا چیست
- شمارهٔ ۳۳ - جواب ای آنکه ندانی که وفاداری با ما چیست
- شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا تا دست دلم دامن دلدار گرفته‌ست
- شمارهٔ ۳۵ - در فراق درمان دل خسته ندانم ز که جویم
- شمارهٔ ۳۶ - و له ایضا ای دل! به جهان معتکف کوی فلان باش
- شمارهٔ ۳۷ - و له ایضا بر چهرهٔ او هر که زمانی نگران شد
- شمارهٔ ۳۸ - بهاریات ساقی! بده آن باده که هنگام بهارست
- شمارهٔ ۳۹ - و له ایضا به طرّهٔ طیرهٔ مشکی، به چهره غیرت ماه
- شمارهٔ ۴۰ - و له ایضا بتم چو ساغر یاقوت ناب می‌گیرد
- شمارهٔ ۴۱ - وصف دل بُتِ سَمَن‌بَرِ سیمین‌عَذارِ سنگین‌دل
- شمارهٔ ۴۲ - و له ایضا طریق شب روی- ای دل!- ز دست نگذاری
- شمارهٔ ۴۳ - و له ایضا نگار عهد شکن بی وفای دوران است
- شمارهٔ ۴۴ - و له ایضا بیا که درد مرا از لب تو درمان است
- شمارهٔ ۴۵ - و له ایضا بیا که مردمک دیده غرقه در آب است
- شمارهٔ ۴۶ - و له ایضا وجود خاکی من گرچه می دهی بر باد
- شمارهٔ ۴۷ - و له ایضا ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
- شمارهٔ ۴۸ - و له ایضا به ناز اگر ز در آن سرو ناز باز آید
- شمارهٔ ۴۹ - و له ایضا به حسرت از قفس سینه مرغ جان برود
- شمارهٔ ۵۰ - بهاریات بهار و باده و روی نگار خوش باشد
- شمارهٔ ۵۱ - فی البدیهه عروس گل چو به طرف چمن درآمد باز
- شمارهٔ ۵۲ - و له ایضا خیال دوست که در خواب می‌کند بازی
- شمارهٔ ۵۳ - سوگندنامه به آفتابِ جمالت، به نورِ صبحِ جلال
- شمارهٔ ۵۴ - و له ایضا چنان که قطرهٔ شبنم ز ارغوان بچکد
- شمارهٔ ۵۵ - و له ایضا به حرف من چو نهاد این زمان نگار انگشت
- شمارهٔ ۵۶ - مدح شیراز دلم ز خطهٔ شیراز و قوم او شادست
- شمارهٔ ۵۷ - و له ایضا روزی است عید کز همه ایام خوشترست
- شمارهٔ ۵۸ - و له ایضا خواهم که حاجت من بیدل روا کنی
- شمارهٔ ۵۹ - مجارات ای روز روشنت ز شب تیره در حجاب
- شمارهٔ ۶۰ - فی البدیهه نوروز و عید ماست که روی تو دیده‌ایم
متن اشعار به نقل از گنجور.