فهرست اشعار
- بخش ۳۶۱ - کیمیاء‌العوام یکی هم کیمیا خاص عوام است
- بخش ۳۶۲ - کیمیاء‌الخواص دگر دارند خاصان کیمیائی
- بخش ۳۶۳ - اللائمه بده از لائمه دل را تسلی
- بخش ۳۶۴ - اللب بود لب عقل صافی از کدورت
- بخش ۳۶۵ - لب اللب بود هم لب لبت در گواهی
- بخش ۳۶۶ - اللبس ز لبس آن عنصریت در اساس است
- بخش ۳۶۷ - اللسن لسن واقع بوی گردد کماهی
- بخش ۳۶۸ - لسان الحق لسان‌الحق بود انسان فایق
- بخش ۳۶۹ - اللطیفه لطیفه چیست تدقیق اشارت
- بخش ۳۷۰ - اللطیفه الانسانیه لطیف کو بانسانست معروف
- بخش ۳۷۱ - اللوح دگر لوحت کتاب بس مبین است
- بخش ۳۷۲ - اللوایح لوایح لایحه را لفظ جمع است
- بخش ۳۷۳ - اللوامع لوامع باشد آن انوار ساطع
- بخش ۳۷۴ - لیله القدر کنم از لیله‌القدرت بیانی
- بخش ۳۷۵ - باب‌المیم الماسک و المموسک به والمموسک لاجله زممسوک به و ماسک شنو باز
- بخش ۳۷۶ - ماء‌القدس زماء‌القدس بشنو کو بود علم
- بخش ۳۷۷ - المبدئیت اضافه محض باشد مبدئیت
- بخش ۳۷۸ - مبادی النهایات دگر باشد مبادی النهایات
- بخش ۳۷۹ - مبنی التصوف ز مبنای تصوف جو حقیقت
- بخش ۳۸۰ - المتحقق المطلق متحقق بحث است آن مشاهد
- بخش ۳۸۱ - المتحقق بالحق و الخلق متحقق بحق و خلق آنست
- بخش ۳۸۲ - المجذوب بود مجذوب آنکو حق زعونش
- بخش ۳۸۳ - المجالی الکلیه و المطالع و المنصات نباشد گر در ادراکت موانع
- بخش ۳۸۴ - مجلی الاسماء الفعلیه دگر اسماء فعلی راست مجلی
- بخش ۳۸۵ - مجمع‌البحرین بود آن مجمع البحرین مابین
- بخش ۳۸۶ - مجمع‌الاهواء حدیث از مجمع‌الاهوات گویم
- بخش ۳۸۷ - مجمع‌الاضداد هویت مجمع‌الاضداد باشد
- بخش ۳۸۸ - محبت‌الاصلی محبت کوست اصلی حب ذاتست
- بخش ۳۸۹ - المحفوظ بود محفوظ آنعبدی که شاهش
- بخش ۳۹۰ - محوارباب الظاهر اگر داری تو سیری در ظواهر
- بخش ۳۹۱ - محوارباب السرائر شنو از محو ارباب سرائر
- بخش ۳۹۲ - مجمع‌الجمع دگر بشنو حدیث از مجمع‌الجمع
- بخش ۳۹۳ - محوالعبودیه و محو عین‌العبد گرت محو عبودیت بود فهم
- بخش ۳۹۴ - المحق بود محق آن فنای عبد در حق
- بخش ۳۹۵ - المحاضره محاضر با اضافه تا محقق
- بخش ۳۹۶ - المحاذات محاذاتت حضور وجه یار است
- بخش ۳۹۷ - المحادثه محادث با اضافه تا خطاب است
- بخش ۳۹۸ - المخدع تو مخدع موضع قطب جهان دان
- بخش ۳۹۹ - المدد الوجودی مددهای وجودی در نزولش
- بخش ۴۰۰ - المراتب الکلیه مراتب نزد صوفی غیر شش نیست
- بخش ۴۰۱ - مرآت الکون دگر مرآت کون بیخلاف است
- بخش ۴۰۲ - مرآت الحضره بود مرآت حضرت بالعلاین
- بخش ۴۰۳ - مرآت الحضرتین دگر مرآت پاک حضرتینت
- بخش ۴۰۴ - المسامره مسامر با اضافه تاست صحبت
- بخش ۴۰۵ - مسالک جوامع الاثنیه مسالک از جوامع اثنیه چیست
- بخش ۴۰۶ - مستوی الاسم الاعظم دگر از مستوی اسم اعظم
- بخش ۴۰۷ - مستند المعرفه دل اندر مستند المعرفه دار
- بخش ۴۰۸ - المستهلک بود مستهلک آن فانی بالذات
- بخش ۴۰۹ - المسئله الغامضه شنو زان مسئله کوهست غامض
- بخش ۴۱۰ - المستریح کسی او مستریح آمد بدلخواه
- بخش ۴۱۱ - مشارق الصبح مشارق بالاضافه صبح صادق
- بخش ۴۱۲ - مشارق شمس الحقیقه مشارق باز با شمس حقیقت
- بخش ۴۱۳ - مشرف‌الضمایر دگر مشرف که باشد بالضمایر
- بخش ۴۱۴ - المضاهاه بین‌الشئون و الحقایق مضاهات آنکه بر تعیین لایق
- بخش ۴۱۵ - المضاهاه بین‌الحضرات والاکوان مضاهات دگر در نص عرفان
- بخش ۴۱۶ - المطالعه مطالع با اضافه تاست کاشف
- بخش ۴۱۷ - المطلع ز مطلع سالکی تا مطلع نیست
- بخش ۴۱۸ - معالم اعلام الصفات معالم آنچه اعلام الصفات است
- بخش ۴۱۹ - المعلم الاول و معلم الملک معلم اول آدم بر ملک بود
- بخش ۴۲۰ - مغرب الشمس ببین از مغرب‌الشمس از تفطن
متن اشعار به نقل از گنجور.