صفی علیشاه
بخش ۳۶۴ - اللب
بود لب عقل صافی از کدورت
منور او بنور قدس حضرت
بود صاف از قشور و هم و تخییل
مجرد وز قیود ظن و تسویل
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۶۶ - اللبسز لبس آن عنصریت در اساس است
- بخش ۳۶۷ - اللسنلسن واقع بوی گردد کماهی
- بخش ۳۶۸ - لسان الحقلسان‌الحق بود انسان فایق
- بخش ۳۶۹ - اللطیفهلطیفه چیست تدقیق اشارت
- بخش ۳۷۰ - اللطیفه الانسانیهلطیف کو بانسانست معروف
- بخش ۳۷۱ - اللوحدگر لوحت کتاب بس مبین است
- بخش ۳۷۲ - اللوایحلوایح لایحه را لفظ جمع است
- بخش ۳۷۳ - اللوامعلوامع باشد آن انوار ساطع
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.