صفی علیشاه
بخش ۳۷۱ - اللوح
دگر لوحت کتاب بس مبین است
که کشف از نفس کلی در یقین است
گهی گویند لوح و گه کتابش
گهی هم نفس کلی در خطابش
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۳۷۳ - اللوامعلوامع باشد آن انوار ساطع
- بخش ۳۷۴ - لیله القدرکنم از لیله‌القدرت بیانی
- بخش ۳۷۵ - باب‌المیم الماسک و المموسک به والمموسک لاجلهزممسوک به و ماسک شنو باز
- بخش ۳۷۶ - ماء‌القدسزماء‌القدس بشنو کو بود علم
- بخش ۳۷۷ - المبدئیتاضافه محض باشد مبدئیت
- بخش ۳۷۸ - مبادی النهایاتدگر باشد مبادی النهایات
- بخش ۳۷۹ - مبنی التصوفز مبنای تصوف جو حقیقت
- بخش ۳۸۰ - المتحقق المطلقمتحقق بحث است آن مشاهد
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.