پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۳۷۷ - المبدئیت

اضافه محض باشد مبدئیت

احد هم کاقدم است از واحدیت

احدیت مر او را خود تقدم

بود بر واحدیت بی‌تکلم

چو او خود منشأ کل صفاتست

تعینها زوی چون منشئات است

اضافه خود اشاراتیست عقلی

بمعنی اعتباراتیست عقلی

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۳۷۹ - مبنی التصوفز مبنای تصوف جو حقیقت
  2. بخش ۳۸۰ - المتحقق المطلقمتحقق بحث است آن مشاهد
  3. بخش ۳۸۱ - المتحقق بالحق و الخلقمتحقق بحق و خلق آنست
  4. بخش ۳۸۲ - المجذوببود مجذوب آنکو حق زعونش
  5. بخش ۳۸۳ - المجالی الکلیه و المطالع و المنصاتنباشد گر در ادراکت موانع
  6. بخش ۳۸۴ - مجلی الاسماء الفعلیهدگر اسماء فعلی راست مجلی
  7. بخش ۳۸۵ - مجمع‌البحرینبود آن مجمع البحرین مابین
  8. بخش ۳۸۶ - مجمع‌الاهواءحدیث از مجمع‌الاهوات گویم
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.