پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۳۸۱ - المتحقق بالحق و الخلق

متحقق بحق و خلق آنست

که بر عین وی اینمعنی عیانست

به بیند در وجود از عین توحید

که مطلق راست وجهی سوی تقیید

دگر کل مقید را در اشراق

بود وجهی معین سوی اطلاق

ببیند بلکه او در حال رؤیت

بود کل وجودم آن یک حقیقت

در وجه است آن حقیقت را محقق

مقید یک دگر زان گشت مطلق

بهر قید است از وجهی مقید

ز هر اطلاق مطلق در شواهد

چنین صاحب شهودی پاک دلقست

متحقق بحث و هم بخلق است

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۳۸۳ - المجالی الکلیه و المطالع و المنصاتنباشد گر در ادراکت موانع
  2. بخش ۳۸۴ - مجلی الاسماء الفعلیهدگر اسماء فعلی راست مجلی
  3. بخش ۳۸۵ - مجمع‌البحرینبود آن مجمع البحرین مابین
  4. بخش ۳۸۶ - مجمع‌الاهواءحدیث از مجمع‌الاهوات گویم
  5. بخش ۳۸۷ - مجمع‌الاضدادهویت مجمع‌الاضداد باشد
  6. بخش ۳۸۸ - محبت‌الاصلیمحبت کوست اصلی حب ذاتست
  7. بخش ۳۸۹ - المحفوظبود محفوظ آنعبدی که شاهش
  8. بخش ۳۹۰ - محوارباب الظاهراگر داری تو سیری در ظواهر
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.