پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۳۷۰ - اللطیفه الانسانیه

لطیف کو بانسانست معروف

بنفس ناطقه گردید موصوف

بقلب است او مسمی در تعقل

حقیقت باشد از روح او تنزل

دو وجه او را بنفس رو و روح باشد

دهم تفصیل تا مشروح باشد

از آنوجهی که بر روح است منسوب

بصدرش اهل دل دارند محسوب

و زان وجهی که بر نفس است اقرب

فؤادش گر تو خوانی باشد انسب

بدین دستور می‌باشد لطائف

بدینسان بر مراتب باش واقف

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۳۷۲ - اللوایحلوایح لایحه را لفظ جمع است
  2. بخش ۳۷۳ - اللوامعلوامع باشد آن انوار ساطع
  3. بخش ۳۷۴ - لیله القدرکنم از لیله‌القدرت بیانی
  4. بخش ۳۷۵ - باب‌المیم الماسک و المموسک به والمموسک لاجلهزممسوک به و ماسک شنو باز
  5. بخش ۳۷۶ - ماء‌القدسزماء‌القدس بشنو کو بود علم
  6. بخش ۳۷۷ - المبدئیتاضافه محض باشد مبدئیت
  7. بخش ۳۷۸ - مبادی النهایاتدگر باشد مبادی النهایات
  8. بخش ۳۷۹ - مبنی التصوفز مبنای تصوف جو حقیقت
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.