پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

بحرالحقایق

بخش ۴۰۷ - مستند المعرفه

دل اندر مستند المعرفه دار

بود آن واحدیت نزد اخیار

خود اینحضرت مقام جمع یکتاست

بمعنی اصطلاح از کل اسماست

از آن رو مستند شد بر مشاهد

که دارد در معارف رو به بواحد

بود گر وارداتش از حد افزون

بواحد باشدش دل مست و مفتون

بیکتائیست هر جا شمس وحدت

عیان در جمله ذرات کثرت

ببیند عارفش در فرق و در جمع

محافل جملگی روشن بیک شمع

ادامه‌ی بحرالحقایق

  1. بخش ۴۰۹ - المسئله الغامضهشنو زان مسئله کوهست غامض
  2. بخش ۴۱۰ - المستریحکسی او مستریح آمد بدلخواه
  3. بخش ۴۱۱ - مشارق الصبحمشارق بالاضافه صبح صادق
  4. بخش ۴۱۲ - مشارق شمس الحقیقهمشارق باز با شمس حقیقت
  5. بخش ۴۱۳ - مشرف‌الضمایردگر مشرف که باشد بالضمایر
  6. بخش ۴۱۴ - المضاهاه بین‌الشئون و الحقایقمضاهات آنکه بر تعیین لایق
  7. بخش ۴۱۵ - المضاهاه بین‌الحضرات والاکوانمضاهات دگر در نص عرفان
  8. بخش ۴۱۶ - المطالعهمطالع با اضافه تاست کاشف
همه‌ی بحرالحقایق ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.