غزلیات

فهرست اشعار

1. غزل شمارهٔ ۶۱ نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور را
2. غزل شمارهٔ ۶۲ خط نسازد بی صفا آن عارضِ پر نور را
3. غزل شمارهٔ ۶۳ چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور را
4. غزل شمارهٔ ۶۴ سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر را
5. غزل شمارهٔ ۶۵ سر به گردون می‌دهم این آهِ پُر تأثیر را
6. غزل شمارهٔ ۶۶ وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر را
7. غزل شمارهٔ ۶۷ مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر را
8. غزل شمارهٔ ۶۸ خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر را
9. غزل شمارهٔ ۶۹ چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر را
10. غزل شمارهٔ ۷۰ شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز را
11. غزل شمارهٔ ۷۱ از فغان شد سر‌گرانی بیش آن طناز را
12. غزل شمارهٔ ۷۲ هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز را
13. غزل شمارهٔ ۷۳ نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس را
14. غزل شمارهٔ ۷۴ نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس را
15. غزل شمارهٔ ۷۵ ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس را
16. غزل شمارهٔ ۷۶ عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس را
17. غزل شمارهٔ ۷۷ پرده‌دارِ حرفِ دعوی کن لبِ خاموش را
18. غزل شمارهٔ ۷۸ بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش را
19. غزل شمارهٔ ۷۹ چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟
20. غزل شمارهٔ ۸۰ نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش را
21. غزل شمارهٔ ۸۱ از صفای دل نباشد حاصلی درویش را
22. غزل شمارهٔ ۸۲ صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش را
23. غزل شمارهٔ ۸۳ غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش را
24. غزل شمارهٔ ۸۴ تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را
25. غزل شمارهٔ ۸۵ من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را
26. غزل شمارهٔ ۸۶ من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را
27. غزل شمارهٔ ۸۷ غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را
28. غزل شمارهٔ ۸۸ حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را
29. غزل شمارهٔ ۸۹ ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را
30. غزل شمارهٔ ۹۰ روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ را
31. غزل شمارهٔ ۹۱ چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ را
32. غزل شمارهٔ ۹۲ کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟
33. غزل شمارهٔ ۹۳ آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق را
34. غزل شمارهٔ ۹۴ از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را
35. غزل شمارهٔ ۹۵ ساقیِ محجوب می‌باید شرابِ عشق را
36. غزل شمارهٔ ۹۶ بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق را
37. غزل شمارهٔ ۹۷ مرکزِ خاک است گردون آسمانِ عشق را
38. غزل شمارهٔ ۹۸ نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق را
39. غزل شمارهٔ ۹۹ نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق را
40. غزل شمارهٔ ۱۰۰ با زمین‌گیری به منزل می‌رسانم خلق را
41. غزل شمارهٔ ۱۰۱ ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را
42. غزل شمارهٔ ۱۰۲ غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را
43. غزل شمارهٔ ۱۰۳ نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را
44. غزل شمارهٔ ۱۰۴ هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را
45. غزل شمارهٔ ۱۰۵ از بلندی مانع گردش شود افلاک را
46. غزل شمارهٔ ۱۰۶ مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم
47. غزل شمارهٔ ۱۰۷ خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را
48. غزل شمارهٔ ۱۰۸ نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را
49. غزل شمارهٔ ۱۰۹ جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را
50. غزل شمارهٔ ۱۱۰ بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟
51. غزل شمارهٔ ۱۱۱ دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را
52. غزل شمارهٔ ۱۱۲ گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را
53. غزل شمارهٔ ۱۱۳ نیست از روی زمین سیری دل خود کام را
54. غزل شمارهٔ ۱۱۴ نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را
55. غزل شمارهٔ ۱۱۵ کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را
56. غزل شمارهٔ ۱۱۶ نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را
57. غزل شمارهٔ ۱۱۷ نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا
58. غزل شمارهٔ ۱۱۸ غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا
59. غزل شمارهٔ ۱۱۹ از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا
60. غزل شمارهٔ ۱۲۰ عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا