فهرست اشعار
- شمارهٔ ۱ - از مدایح بامید قبولت بکر فکرم
- شمارهٔ ۲ - از تغزلات عسکری شکر بود تو گو بیا می‌شکرم
- شمارهٔ ۳ - از قطعات کوس تو اندر خوردنی، هر روزگار اندر منه
- شمارهٔ ۴ - آفتاب رحمتی کن پرده از رخ برمیفکن زینهار
- شمارهٔ ۵ - خد و لب و دندان معشوق بخد و آن لب و دندانش بنگر
- شمارهٔ ۶ - در سخای ممدوح گوید با سرشگ سخای او کس را
- شمارهٔ ۷ - تعریف شمع بر من آمد و آورد و بر فروخته شمع
- شمارهٔ ۸ - در صفت جود ممدوح به بخشش کف او ساعتی وفا نکند
- شمارهٔ ۹ - وله پیش او کی شوند باز سپید
- شمارهٔ ۱۰ - تغزل برخیز و برافروز هلا قبله زردشت
- شمارهٔ ۱۱ - قطعه آمد آن رگ‌زن مسیح‌پرست
- شمارهٔ ۱۲ - رباعی تا مشک سیاه من سمن پوشیدست
- شمارهٔ ۱۳ - رباعی ای گشته خجل آبحیات از دهنت
- شمارهٔ ۱۴ - غمزه یار ز بس خونها که می ریزی به غمزه
- شمارهٔ ۱۵ - وله جغد که با باز و با کلنگان پرد
- شمارهٔ ۱۶ - از قصیده ای شادی و بقا بادت و زین بیش نگویم
- شمارهٔ ۱۷ - از تغزلات همچون رطب اندام و چو روغنش سرین
- شمارهٔ ۱۸ - وله حلقوم جوالقی چو ساق موزه است
- شمارهٔ ۱۹ - از قطعات جوان شد حکیم ما، جوانمرد و دل فراخ
- شمارهٔ ۲۰ - وله گفتم میان گشائی، گفتا که هیچ نایم
- شمارهٔ ۲۱ - قصیده فتح سومنات و مدح یمین الدوله محمود غزنوی جان مرا غمت هدف حادثات کرد
- شمارهٔ ۲۲ - قطعه در پند و اندرز چرا نه مردم عاقل چنان بود که بعمر
- شمارهٔ ۲۳ - تغزل چه سود کند، که آتش عشقش
- شمارهٔ ۲۴ - از قصیده ای زهی بزرگ عطائی که در مضیق نیاز
- شمارهٔ ۲۵ - آیینه روی دوست بر گل رقمی ز مشک ناگاه زدند
- شمارهٔ ۲۶ - در دور تو در دور تو عقل کل کنشتی گردد
- شمارهٔ ۲۷ - وعده دوست دل دوش هزار چاره سازی میکرد
- شمارهٔ ۲۸ - کاروان عمر صبح است و صبا مشک‌فشان می‌گذرد
- شمارهٔ ۲۹ - رباعی در تو دل خسته نظری تیز نکرد
- شمارهٔ ۳۰ - رباعی هرگاه که آن پهن سرون می گذرد
- شمارهٔ ۳۱ - در باره معشوق گفته نه هم قیمت لعل باشد بلور
- شمارهٔ ۳۲ - در توصیف ممدوح دانی که چون رسد بجهان نور آفتاب
- شمارهٔ ۳۳ - از قطعه ای الا تا زمی از کوه پدید است و ره از سد
- شمارهٔ ۳۴ - وله هر که بر درگه ملوک بود
- شمارهٔ ۳۵ - قصیده در شکایت از روزگار و یاد احباب فغان ز دست ستمهای گنبد دوار
- شمارهٔ ۳۶ - در توصیف بهار و مدح سید ابونصر بنوبهار جوان شد جهان پیر ز سر
- شمارهٔ ۳۷ - در حصانت قلعه و باره کهی بلند و بر او قلعه ای نهاده بلند
- شمارهٔ ۳۸ - وصف کوه کهی چون طور سینا بود ازو آویخته ثعبان
- شمارهٔ ۳۹ - از چکامه ای اخگر هم آتشست ولیکن نه چون چراغ
- شمارهٔ ۴۰ - در وصف قلعه قوی قلعه او که خاکش به پاکی
- شمارهٔ ۴۱ - فقر شاعر دوستانم همه ماننده وسنی شده اند
- شمارهٔ ۴۲ - مدح سلطان محمود شاه ابوالقاسم بن ناصر دین
- شمارهٔ ۴۳ - در سختی راه گوید زمین زراغنک و راه درازش
- شمارهٔ ۴۴ - وله به یکی تیر همی فاش کند راز حصار
- شمارهٔ ۴۵ - از قطعه هجائیه گر خنچه کند (عذرا) بر بامچه لم
- شمارهٔ ۴۶ - رباعی چون شاه بگیرد بکف اندر شمشیر
- شمارهٔ ۴۷ - چکامه ای شیوا در صنعت تکریر باران قطره قطره همی بارم ابروار
- شمارهٔ ۴۸ - در ثنای ممدوح نبود با او هرگز مرا، مراد دو چیز
- شمارهٔ ۴۹ - چشم نیاز اگر چه دیده افعی بخاصیت بجهد
- شمارهٔ ۵۰ - رباعی سبحان اله درین جوانی و هوس
- شمارهٔ ۵۱ - شکوائیه بدان رسید که بر ما بزنده بودن ما
- شمارهٔ ۵۲ - از قطعه ای همان که بودی ازین پیش شاد گونه من
- شمارهٔ ۵۳ - از قطعه ای ای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ
- شمارهٔ ۵۴ - وله تا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو
- شمارهٔ ۵۵ - وله چو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب
- شمارهٔ ۵۶ - قطعه یاسمن آمد بمجلس، با بنفشه دست سود
- شمارهٔ ۵۷ - قطعه چه دیلمان زره پوش و شاه ترکانش
- شمارهٔ ۵۸ - قطعه خواجه بزرگست و مال دارد و نعمت
- شمارهٔ ۵۹ - در تشبیه خربزه گفته و به هلال و بدر در دو حالت وصف کرده است آن زبرجد رنگ مشکین بوی و طعمش طعم شهد
- شمارهٔ ۶۰ - شکار خویش ما در غم خویش غمگسار خویشیم
متن اشعار به نقل از گنجور.