عسجدی
شمارهٔ ۴ - آفتاب
رحمتی کن پرده از رخ برمیفکن زینهار
تا نگردد بعد چندین روز رسوا آفتاب
سالها شد تا ببوی لعل و یاقوت لبت
رنگ می آمیزد اندر سنگ خارا آفتاب
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۶ - در سخای ممدوح گویدبا سرشگ سخای او کس را
- شمارهٔ ۷ - تعریف شمعبر من آمد و آورد و بر فروخته شمع
- شمارهٔ ۸ - در صفت جود ممدوحبه بخشش کف او ساعتی وفا نکند
- شمارهٔ ۹ - ولهپیش او کی شوند باز سپید
- شمارهٔ ۱۰ - تغزلبرخیز و برافروز هلا قبله زردشت
- شمارهٔ ۱۱ - قطعهآمد آن رگ‌زن مسیح‌پرست
- شمارهٔ ۱۲ - رباعیتا مشک سیاه من سمن پوشیدست
- شمارهٔ ۱۳ - رباعیای گشته خجل آبحیات از دهنت
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.