پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۶ - در سخای ممدوح گوید

با سرشگ سخای او کس را

ننماید بزرگ رود فرب

یاد کرد از لطیف طبعش بحر

گشت پر در و عنبر اشهب

باگران حلمش آشنا شد کوه

شد مکان عقیق و کان ذهب

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۸ - در صفت جود ممدوحبه بخشش کف او ساعتی وفا نکند
  2. شمارهٔ ۹ - ولهپیش او کی شوند باز سپید
  3. شمارهٔ ۱۰ - تغزلبرخیز و برافروز هلا قبله زردشت
  4. شمارهٔ ۱۱ - قطعهآمد آن رگ‌زن مسیح‌پرست
  5. شمارهٔ ۱۲ - رباعیتا مشک سیاه من سمن پوشیدست
  6. شمارهٔ ۱۳ - رباعیای گشته خجل آبحیات از دهنت
  7. شمارهٔ ۱۴ - غمزه یارز بس خونها که می ریزی به غمزه
  8. شمارهٔ ۱۵ - ولهجغد که با باز و با کلنگان پرد
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.