پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۱۳ - رباعی

ای گشته خجل آبحیات از دهنت

سرو از قد و ماه از رخ و سیم از ذقنت

صاحب نظری کجاست تا درنگرد

صد یوسف مصر در ته پیرهنت

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۱۵ - ولهجغد که با باز و با کلنگان پرد
  2. شمارهٔ ۱۶ - از قصیده ایشادی و بقا بادت و زین بیش نگویم
  3. شمارهٔ ۱۷ - از تغزلاتهمچون رطب اندام و چو روغنش سرین
  4. شمارهٔ ۱۸ - ولهحلقوم جوالقی چو ساق موزه است
  5. شمارهٔ ۱۹ - از قطعاتجوان شد حکیم ما، جوانمرد و دل فراخ
  6. شمارهٔ ۲۰ - ولهگفتم میان گشائی، گفتا که هیچ نایم
  7. شمارهٔ ۲۱ - قصیده فتح سومنات و مدح یمین الدوله محمود غزنویجان مرا غمت هدف حادثات کرد
  8. شمارهٔ ۲۲ - قطعه در پند و اندرزچرا نه مردم عاقل چنان بود که بعمر
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.