پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۴۶ - رباعی

چون شاه بگیرد بکف اندر شمشیر

از بیم بیفکند ز کفها شم شیر

یارب که بمردی و تهور مثلش

در معرکه با تیغ گزارد شم شیر

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۴۸ - در ثنای ممدوحنبود با او هرگز مرا، مراد دو چیز
  2. شمارهٔ ۴۹ - چشم نیازاگر چه دیده افعی بخاصیت بجهد
  3. شمارهٔ ۵۰ - رباعیسبحان اله درین جوانی و هوس
  4. شمارهٔ ۵۱ - شکوائیهبدان رسید که بر ما بزنده بودن ما
  5. شمارهٔ ۵۲ - از قطعه ایهمان که بودی ازین پیش شاد گونه من
  6. شمارهٔ ۵۳ - از قطعه ایای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ
  7. شمارهٔ ۵۴ - ولهتا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو
  8. شمارهٔ ۵۵ - ولهچو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.