عسجدی
شمارهٔ ۵۲ - از قطعه ای
همان که بودی ازین پیش شاد گونه من
کنون شدست دواج تو ای بدولی فاش
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۵۴ - ولهتا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو
- شمارهٔ ۵۵ - ولهچو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب
- شمارهٔ ۵۶ - قطعهیاسمن آمد بمجلس، با بنفشه دست سود
- شمارهٔ ۵۷ - قطعهچه دیلمان زره پوش و شاه ترکانش
- شمارهٔ ۵۸ - قطعهخواجه بزرگست و مال دارد و نعمت
- شمارهٔ ۵۹ - در تشبیه خربزه گفته و به هلال و بدر در دو حالت وصف کرده استآن زبرجد رنگ مشکین بوی و طعمش طعم شهد
- شمارهٔ ۶۰ - شکار خویشما در غم خویش غمگسار خویشیم
- شمارهٔ ۶۱ - در مناعت خویش گویداگر نسبتم نیست یا هست حرم
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.