عسجدی
شمارهٔ ۵۴ - وله
تا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو
تا مرد پیری بپیش او مرد سیصد کلوک
هر که موک مردمان جوید بشو گو خط دو کش
کی نخست او را زند باشد موک؟
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۵۶ - قطعهیاسمن آمد بمجلس، با بنفشه دست سود
- شمارهٔ ۵۷ - قطعهچه دیلمان زره پوش و شاه ترکانش
- شمارهٔ ۵۸ - قطعهخواجه بزرگست و مال دارد و نعمت
- شمارهٔ ۵۹ - در تشبیه خربزه گفته و به هلال و بدر در دو حالت وصف کرده استآن زبرجد رنگ مشکین بوی و طعمش طعم شهد
- شمارهٔ ۶۰ - شکار خویشما در غم خویش غمگسار خویشیم
- شمارهٔ ۶۱ - در مناعت خویش گویداگر نسبتم نیست یا هست حرم
- شمارهٔ ۶۲ - از قطعه‌ایکسی که او کند از کان که به میتین سیم
- شمارهٔ ۶۳ - در توصیف انجیرانجیر کش از شاخ بستدی تو
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.