عسجدی
شمارهٔ ۶۱ - در مناعت خویش گوید
اگر نسبتم نیست یا هست حرم
اگر نعمتم نیست یا هست رادم
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۶۳ - در توصیف انجیرانجیر کش از شاخ بستدی تو
- شمارهٔ ۶۴ - رباعیآن جسم پیاله بین به جان آبستن
- شمارهٔ ۶۵ - رباعیدر جسم پیاله جان روانست روان
- شمارهٔ ۶۶ - غزلمها از روی خوبی شب برافکن
- شمارهٔ ۶۷ - در وصف آتش و مدح سلطان محمودبفروز و بسوز پیش خویش امشب
- شمارهٔ ۶۸ - وداعکردم تهی دو دیده بر او من چنانک رسم
- شمارهٔ ۶۹ - در مصائب پیریمن پیرم و فالج شده ام اینک بنگر
- شمارهٔ ۷۰ - در اوصاف زشتژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.