عسجدی
شمارهٔ ۶۴ - رباعی
آن جسم پیاله بین به جان آبستن
همچون سمنی به ارغوان آبستن
نی نی غلطم پیاله از غایت لطف
آبی‌ست به آتش روان آبستن
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۶۶ - غزلمها از روی خوبی شب برافکن
- شمارهٔ ۶۷ - در وصف آتش و مدح سلطان محمودبفروز و بسوز پیش خویش امشب
- شمارهٔ ۶۸ - وداعکردم تهی دو دیده بر او من چنانک رسم
- شمارهٔ ۶۹ - در مصائب پیریمن پیرم و فالج شده ام اینک بنگر
- شمارهٔ ۷۰ - در اوصاف زشتژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران
- شمارهٔ ۷۱ - فقر شاعرهمی دوم بجهان اندر، از پی روزی
- شمارهٔ ۷۲ - در تغزلبستی قصب اندر سر، ای دوست بمشتی زر
- شمارهٔ ۷۳ - این بیت بسیار شیوا نیز از غزلی استگر بدی آنکس که زی توام بفکندی
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.