عسجدی
شمارهٔ ۷۳ - این بیت بسیار شیوا نیز از غزلی است
گر بدی آنکس که زی توام بفکندی
خویشتن اندر نهادمی بفلاخن
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۷۵ - در مدیحه گویددرم در کف تو بنزع اندرست
- شمارهٔ ۷۶ - از چکامه ایخسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
- شمارهٔ ۷۷ - قصیده فتح خوارزمخجسته دولت عالی همین کرد ای ملک پیمان
- شمارهٔ ۷۸ - تغزلساقی به آبگینه بغداد در فکند
- شمارهٔ ۷۹ - ولههمان کز سگی زاهدی دیدمی
- شمارهٔ ۸۰ - تمنای شاعرگر زانکه مرا فلک دهد مال فره
- شمارهٔ ۸۱ - در طلب استغفار گویداز شرب مدام و لاف مشرب توبه
- شمارهٔ ۸۲ - ولهبردار درشتی ز دل خصم بنرمی
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.