پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۷۸ - تغزل

ساقی به آبگینه بغداد در فکند

یاقوت رنگ باده خوشخوار مشک‌بو

گویی که پیش عاشق، معشوق مهربانش

بگریست، اوفتاد به رخسارش اشک او

از دل برآورید دم سرد و آه گرم

بفسُرد آب دیده و بگداخت رنگِ رو

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۸۰ - تمنای شاعرگر زانکه مرا فلک دهد مال فره
  2. شمارهٔ ۸۱ - در طلب استغفار گویداز شرب مدام و لاف مشرب توبه
  3. شمارهٔ ۸۲ - ولهبردار درشتی ز دل خصم بنرمی
  4. شمارهٔ ۸۳ - ولهتا پای نهند بر سر حران
  5. شمارهٔ ۸۴ - ولهز آن در مثل گذشت که شطرنجیان زنند
  6. شمارهٔ ۸۵ - ولهستبره بدند عاشقان بساق و میان
  7. شمارهٔ ۸۶ - ولهگر شوم بودتی بغلامی بنزد خویش
  8. شمارهٔ ۸۷ - در هجو قریع الدهر از شعرای معاصر خود گویدهجا کردست پنهان شاعران را
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.