پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۶۸ - وداع

کردم تهی دو دیده بر او من چنانک رسم

تا شد ز اشکم آن ز می خشک چون لژن

من کرده پیش جوزا، وز پس نبات نعش

اینهم چو باد بیزن و آنهم چو با بزن

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۷۰ - در اوصاف زشتژاژ داری تو و هستند بسی ژاژ خوران
  2. شمارهٔ ۷۱ - فقر شاعرهمی دوم بجهان اندر، از پی روزی
  3. شمارهٔ ۷۲ - در تغزلبستی قصب اندر سر، ای دوست بمشتی زر
  4. شمارهٔ ۷۳ - این بیت بسیار شیوا نیز از غزلی استگر بدی آنکس که زی توام بفکندی
  5. شمارهٔ ۷۴ - ولهمن زارتر گریم همانا که او
  6. شمارهٔ ۷۵ - در مدیحه گویددرم در کف تو بنزع اندرست
  7. شمارهٔ ۷۶ - از چکامه ایخسروا جائی بهمت ساختی، جائی بلند
  8. شمارهٔ ۷۷ - قصیده فتح خوارزمخجسته دولت عالی همین کرد ای ملک پیمان
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.