عسجدی
شمارهٔ ۵۸ - قطعه
خواجه بزرگست و مال دارد و نعمت
نعمت و مالی که کس نیابد از آن کام
بخلش آنجا رسیده است که نگذاشت
شوخ بگرمابه بان و موی به حجام
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۶۰ - شکار خویشما در غم خویش غمگسار خویشیم
- شمارهٔ ۶۱ - در مناعت خویش گویداگر نسبتم نیست یا هست حرم
- شمارهٔ ۶۲ - از قطعه‌ایکسی که او کند از کان که به میتین سیم
- شمارهٔ ۶۳ - در توصیف انجیرانجیر کش از شاخ بستدی تو
- شمارهٔ ۶۴ - رباعیآن جسم پیاله بین به جان آبستن
- شمارهٔ ۶۵ - رباعیدر جسم پیاله جان روانست روان
- شمارهٔ ۶۶ - غزلمها از روی خوبی شب برافکن
- شمارهٔ ۶۷ - در وصف آتش و مدح سلطان محمودبفروز و بسوز پیش خویش امشب
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.