پرش به محتوای اصلی
عسجدی عسجدی

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۵۰ - رباعی

سبحان اله درین جوانی و هوس

روز و شبم اندیشه همین بودی بس

کاندر پیری ز من بباید کس را

خود پیر شدم مرا ببایست از کس

ادامه‌ی اشعار باقیمانده

  1. شمارهٔ ۵۲ - از قطعه ایهمان که بودی ازین پیش شاد گونه من
  2. شمارهٔ ۵۳ - از قطعه ایای گرفته کاغ کاغ از خشم ما همچون کلاغ
  3. شمارهٔ ۵۴ - ولهتا یکی خم بشکند ریزه شود سیصد سبو
  4. شمارهٔ ۵۵ - ولهچو مشک بویا لیکنش نافه بوده ز غژب
  5. شمارهٔ ۵۶ - قطعهیاسمن آمد بمجلس، با بنفشه دست سود
  6. شمارهٔ ۵۷ - قطعهچه دیلمان زره پوش و شاه ترکانش
  7. شمارهٔ ۵۸ - قطعهخواجه بزرگست و مال دارد و نعمت
  8. شمارهٔ ۵۹ - در تشبیه خربزه گفته و به هلال و بدر در دو حالت وصف کرده استآن زبرجد رنگ مشکین بوی و طعمش طعم شهد
همه‌ی اشعار باقیمانده ←

عسجدی درباره‌ی عسجدی

عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.