عسجدی
شمارهٔ ۳۸ - وصف کوه
کهی چون طور سینا بود ازو آویخته ثعبان
ز پشت او درخشنده کف موسی پیغمبر
به پشت ژنده‌پیلان برنشسته ناوک‌اندازان
چو عفریتان آتشبار بر کوه گران پیکر
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۴۰ - در وصف قلعهقوی قلعه او که خاکش به پاکی
- شمارهٔ ۴۱ - فقر شاعردوستانم همه ماننده وسنی شده اند
- شمارهٔ ۴۲ - مدح سلطان محمودشاه ابوالقاسم بن ناصر دین
- شمارهٔ ۴۳ - در سختی راه گویدزمین زراغنک و راه درازش
- شمارهٔ ۴۴ - ولهبه یکی تیر همی فاش کند راز حصار
- شمارهٔ ۴۵ - از قطعه هجائیهگر خنچه کند (عذرا) بر بامچه لم
- شمارهٔ ۴۶ - رباعیچون شاه بگیرد بکف اندر شمشیر
- شمارهٔ ۴۷ - چکامه ای شیوا در صنعت تکریرباران قطره قطره همی بارم ابروار
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.