عسجدی
شمارهٔ ۳۹ - از چکامه ای
اخگر هم آتشست ولیکن نه چون چراغ
سوزن هم آهنست ولیکن نه چون تبر
کلکش چو مرغکیست دو دیده پر آب مشک
وز بهر خیر و شر زبانش دو شاخ وتر
عسجدی
ادامه‌ی اشعار باقیمانده
- شمارهٔ ۴۱ - فقر شاعردوستانم همه ماننده وسنی شده اند
- شمارهٔ ۴۲ - مدح سلطان محمودشاه ابوالقاسم بن ناصر دین
- شمارهٔ ۴۳ - در سختی راه گویدزمین زراغنک و راه درازش
- شمارهٔ ۴۴ - ولهبه یکی تیر همی فاش کند راز حصار
- شمارهٔ ۴۵ - از قطعه هجائیهگر خنچه کند (عذرا) بر بامچه لم
- شمارهٔ ۴۶ - رباعیچون شاه بگیرد بکف اندر شمشیر
- شمارهٔ ۴۷ - چکامه ای شیوا در صنعت تکریرباران قطره قطره همی بارم ابروار
- شمارهٔ ۴۸ - در ثنای ممدوحنبود با او هرگز مرا، مراد دو چیز
درباره‌ی عسجدی
عبدالعزیز پسر منصور مشهور به عَسجَدی مروزی شاعر ایرانی است که در اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری می‌زیست. وی از شاعران دربار سلطان محمود غزنوی بود. گمان برده می‌شود که وی پس از مرگ سلطان محمود در دربار پسر وی سلطان مسعود غزنوی و همچنین پس از وی در دبار سلطان مودود غزنوی پسر سلطان مسعود نیز شاعری می‌کرد. وی در...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.