فهرست اشعار
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۱ نالان مباد هر که به فریاد من رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۲ فیضی که سهیل به خاک یمن رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۳ از گرد راه قاصد مطلوب می رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۴ دولت به لعل پاک گهر زود می رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۵ دل می‌تپد مگر خبر یار می‌رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۶ گردنکشی به سرو سرافراز می رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۷ هر ناله کی به خلوت جانانه می رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۸ شاهی به نشئهٔ می احمر نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۸۹ از شعر بهره ای به سخنور نمی رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۰ رهرو ز فکر پوچ به منزل نمی رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۱ هر ساغری به آن لب خندان نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۲ عمری گذشت و نامهٔ جانان نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۳ تا گردباد آه به گردون نمی رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۴ هرگز به چشم شوخی ابرو نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۵ از خط صفای روی تو پادر رکاب شد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۶ تا دیده محو روی تو شد کامیاب شد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۷ زین درد بی شمار که دل را نصیب شد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۸ تا آفتاب رایت گل آشکار شد
- غزل شمارهٔ ۴۰۹۹ تا بهله محرم کمر آن نگار شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۰ لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۱ تا چهره تو از می گلرنگ آل شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۲ مستانه سرو قامت او در خرام شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۳ از شب نشین هند دل من سیاه شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۴ انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۵ شوق می از بهار گل اندام تازه شد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۶ پیری که بار عشق به دوش رضاکشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۷ تا چند دل ترا به هوا وهوس کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۸ اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۰۹ کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۰ آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۱ از روی درد هر که ز دل آه می کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۲ از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۳ از سرگذشته سربه گریبان نمی کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۴ چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۵ یک دل ز ناوک مژه او رها نشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۶ خط ترا که دید که زیر و زبر نشد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۷ چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۸ شرم از نگاه آن گل سیراب می چکد
- غزل شمارهٔ ۴۱۱۹ از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلد
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۰ ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۱ دل را کجا به زلف رسا می توان رساند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۲ طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۳ از همت بلند اثر در جهان نماند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۴ نه آسمان سبو کش میخانه تواند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۵ جمعی که دل به طره طرار بسته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۶ خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۷ آنان که دل به معنی بیگانه بسته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۸ مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۲۹ در کوی عشق بر رخ کس در نبسته‌اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۰ روی ترا به آتش دل‌ها برشته‌اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۱ مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۲ دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۳ هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۴ جمعی که هوش خود به می ناب داده اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۵ جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۶ آنان که دل به عقل خدا دور داده اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۷ عیش جهان به رند می آشام داده اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۸ هرگز عنان رشته به گوهر نداده اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۳۹ جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اند
- غزل شمارهٔ ۴۱۴۰ جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اند
متن اشعار به نقل از گنجور.