حافظ
سالها دل طلبِ جامِ جم از ما میکرد
وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا میکرد
گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگانِ لبِ دریا میکرد
مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش
کاو به تأییدِ نظر حلِّ معمّا میکرد
دیدمش خُرَّم و خندان قدحِ باده به دست
واندر آن آینه صد گونه تماشا میکرد
غزل ۱۴۳ دیوان حافظ؛ دربارهی این حقیقت که آنچه میجوییم، در درون خود ماست.
سالها دلم جام جهانبین جمشید را از من میخواست و چیزی را که خودش داشت از بیگانه طلب میکرد. گوهری را که بیرون از صدف هستی است، از گمشدگان کنار دریا میخواست. دیشب مشکلم را نزد پیر دانا بردم که با نگاه خود معما را حل میکرد. او را شاد و خندان با جامی در دست دیدم که در آن آینه صدگونه تماشا میکرد.
For years my heart sought from me the cup of Jamshid, asking strangers for what it already possessed. A pearl that lies beyond the shell of time and space it sought from those lost upon the shore. Last night I took my problem to the elder of the Magi, who with a single gaze solved every riddle. I saw him joyful and smiling, a cup of wine in hand, beholding a hundred visions in that mirror.
این شعر از حافظ است. غزل ۱۴۳ دیوان حافظ؛ دربارهی این حقیقت که آنچه میجوییم، در درون خود ماست.
سالها دلم جام جهانبین جمشید را از من میخواست و چیزی را که خودش داشت از بیگانه طلب میکرد. گوهری را که بیرون از صدف هستی است، از گمشدگان کنار دریا میخواست. دیشب مشکلم را نزد پیر دانا بردم که با نگاه خود معما را حل میکرد. او را شاد و خندان با جامی در دست دیدم که در آن آینه صدگونه تماشا میکرد.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.