حافظ
دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند
گِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند
ساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوت
با منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند
آسمان بارِ امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدند
جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عذر بِنه
چون ندیدند حقیقت، رهِ افسانه زدند
شُکرِ ایزد که میانِ من و او صلح افتاد
صوفیان، رقص‌کنان، ساغرِ شکرانه زدند
غزل ۱۸۴ دیوان حافظ؛ از عرفانیترین غزلهای او دربارهی آفرینش انسان و «امانت» عشق که آسمان نتوانست بکشد.
دیشب دیدم که فرشتگان در میخانه را زدند، گل آدم را سرشتند و آن را با پیمانه درآمیختند. ساکنان پاک عالم بالا با من خاک‌نشین باده‌ی مستانه نوشیدند. آسمان نتوانست بار امانت را بکشد و قرعه‌ی این کار به نام من دیوانه افتاد. جنگ هفتاد و دو ملت را ببخش؛ چون حقیقت را ندیدند، راه افسانه را رفتند. شکر خدا که میان من و او آشتی شد و صوفیان رقص‌کنان جام شکرانه نوشیدند.
Last night I saw the angels knocking at the tavern door; they kneaded the clay of Adam and molded it in the cup. The dwellers of the veiled sanctuary of the heavens shared the drunken wine with me, a wayside beggar. The sky could not bear the burden of the Trust; they cast the lot in the name of me, the madman. Forgive the war of the seventy-two sects — since they did not see the truth, they took the road of fable. Thank God that peace has fallen between Him and me; the Sufis, dancing, raised the cup of thanks.
این شعر از حافظ است. غزل ۱۸۴ دیوان حافظ؛ از عرفانیترین غزلهای او دربارهی آفرینش انسان و «امانت» عشق که آسمان نتوانست بکشد.
دیشب دیدم که فرشتگان در میخانه را زدند، گل آدم را سرشتند و آن را با پیمانه درآمیختند. ساکنان پاک عالم بالا با من خاک‌نشین باده‌ی مستانه نوشیدند. آسمان نتوانست بار امانت را بکشد و قرعه‌ی این کار به نام من دیوانه افتاد. جنگ هفتاد و دو ملت را ببخش؛ چون حقیقت را ندیدند، راه افسانه را رفتند. شکر خدا که میان من و او آشتی شد و صوفیان رقص‌کنان جام شکرانه نوشیدند.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۴ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.