سعدی
ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم میرود
وآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم میرود
من ماندهام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او، در استخوانم میرود
گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درون
پنهان نمیماند که خون، بر آستانم میرود
مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گویی روانم میرود
او میرود دامنکشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان
دیگر مپرس از من نشان، کز دل، نشانم میرود
غزل ۲۶۸ دیوان سعدی؛ از سوزناکترین غزلهای فارسی در وصف جدایی و رفتن یار با کاروان.
ای ساربان، آهسته برو که آرام جانم دارد میرود؛ دلی که داشتم همراه دلبرم میرود. من دور از او، بیچاره و رنجور ماندهام؛ گویی نیشی در استخوانم فرو میرود. خواستم با ترفند زخم درونم را پنهان کنم، اما پنهان نمیماند، چون خون بر آستانهام جاری است. ای ساربان، کجاوه را نگه دار و با کاروان تندی نکن، که از عشق آن سرو روان، گویی روانم میرود. او دامنکشان میرود و من زهر تنهایی میچشم؛ دیگر از من نشان مپرس که نشانم از دل میرود.
O camel driver, go slowly, for the comfort of my soul is leaving; the heart I had with me is leaving with the one who stole it. I am left far from her, helpless and in pain; it is as if a sting, far from her, pierces my bones. I said I would hide my inner wound with tricks and charms; it will not stay hidden, for blood is running across my threshold. Hold the litter, driver, do not hurry the caravan, for with love of that moving cypress, my very soul is leaving. She goes trailing her robe, I taste the poison of loneliness; do not ask me for a trace of myself — every trace is leaving my heart.
این شعر از سعدی است. غزل ۲۶۸ دیوان سعدی؛ از سوزناکترین غزلهای فارسی در وصف جدایی و رفتن یار با کاروان.
ای ساربان، آهسته برو که آرام جانم دارد میرود؛ دلی که داشتم همراه دلبرم میرود. من دور از او، بیچاره و رنجور ماندهام؛ گویی نیشی در استخوانم فرو میرود. خواستم با ترفند زخم درونم را پنهان کنم، اما پنهان نمیماند، چون خون بر آستانهام جاری است. ای ساربان، کجاوه را نگه دار و با کاروان تندی نکن، که از عشق آن سرو روان، گویی روانم میرود. او دامنکشان میرود و من زهر تنهایی میچشم؛ دیگر از من نشان مپرس که نشانم از دل میرود.
منبع متن: سعدی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۸ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.