مولوی
بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست
ای آفتاب حُسن! برون آ دمی ز ابر
کآن چهرهٔ مُشَعشَعِ تابانم آرزوست
بشنودم از هوای تو آواز طبل باز
باز آمدم که ساعدِ سلطانم آرزوست
گفتی ز ناز «بیش مَرَنجان مرا، برو»
آن گفتنت که «بیش مرنجانم» آرزوست
وآن دفع گفتنت که «برو، شَه به خانه نیست»
وآن ناز و باز و تندی دربانم آرزوست
غزل ۴۴۱ دیوان شمس؛ از پرشورترین غزلهای مولوی که ردیف «آرزوست» در آن تکرار میشود.
چهرهات را نشان بده که آرزوی باغ و گلستان دارم؛ لب بگشا که آرزوی قند فراوان دارم. ای آفتاب زیبایی، دمی از پشت ابر بیرون بیا که آرزوی آن چهرهی درخشان را دارم. آواز طبل بازگشت را از هوای تو شنیدم؛ مانند باز شکاری برگشتم که آرزوی ساعد سلطان را دارم. گفتی با ناز «مرا بیش از این نرنجان، برو»؛ آرزوی همان گفتنت را دارم. حتی آرزوی آن را دارم که بگویی «برو، شاه در خانه نیست» و ناز و تندی دربانت را.
Show your face — I long for the garden and the rose bed; open your lips — I long for sugar in plenty. O sun of beauty, come out from the cloud for a moment — I long for that radiant, shining face. I heard the falcon-drum calling in your air; I have come back — I long for the Sultan's wrist. You said, coquettishly, 'Do not trouble me more, go' — I long for that very 'do not trouble me.' And your brushing me off — 'Go, the king is not at home' — and the doorkeeper's airs and sharpness: I long for these too.
این شعر از مولوی است. غزل ۴۴۱ دیوان شمس؛ از پرشورترین غزلهای مولوی که ردیف «آرزوست» در آن تکرار میشود.
چهرهات را نشان بده که آرزوی باغ و گلستان دارم؛ لب بگشا که آرزوی قند فراوان دارم. ای آفتاب زیبایی، دمی از پشت ابر بیرون بیا که آرزوی آن چهرهی درخشان را دارم. آواز طبل بازگشت را از هوای تو شنیدم؛ مانند باز شکاری برگشتم که آرزوی ساعد سلطان را دارم. گفتی با ناز «مرا بیش از این نرنجان، برو»؛ آرزوی همان گفتنت را دارم. حتی آرزوی آن را دارم که بگویی «برو، شاه در خانه نیست» و ناز و تندی دربانت را.
منبع متن: مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۱ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.