مولوی
این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست
از خواجه بپرسید که این خانه چه خانه‌ست
این صورت بت چیست اگر خانهٔ کعبه‌ست
وین نور خدا چیست اگر دیر مغانه‌ست
گنجی‌ست در این خانه که در کون نگنجد
این خانه و این خواجه همه فعل و بهانه‌ست
بر خانه منه دست که این خانه طلسم‌ست
با خواجه مگویید که او مست شبانه‌ست
غزل ۳۳۲ دیوان شمس؛ «خانه» در این غزل نماد دل یا جهان است که صاحب آن حقیقتی پنهان است.
این خانه که همیشه صدای ساز و شادی از آن بلند است، از صاحبش بپرسید چه خانه‌ای است. اگر کعبه است، این صورت بت چیست؟ و اگر بتکده است، این نور خدا چیست؟ گنجی در این خانه است که در جهان نمی‌گنجد؛ خانه و صاحبخانه همه بهانه‌اند. دست به این خانه نزنید که طلسم است؛ با صاحبش حرف نزنید که مست شبانه است.
This house where the sound of the lute never ceases — ask its master what house this is. If it is the Kaaba, what is this idol's image? If it is a temple of the Magi, what is this light of God? There is a treasure in this house the universe cannot hold; this house and this master are all pretext and excuse. Do not lay a hand upon this house, for it is a talisman; do not speak to the master, for he is drunk from the night.
این شعر از مولوی است. غزل ۳۳۲ دیوان شمس؛ «خانه» در این غزل نماد دل یا جهان است که صاحب آن حقیقتی پنهان است.
این خانه که همیشه صدای ساز و شادی از آن بلند است، از صاحبش بپرسید چه خانه‌ای است. اگر کعبه است، این صورت بت چیست؟ و اگر بتکده است، این نور خدا چیست؟ گنجی در این خانه است که در جهان نمی‌گنجد؛ خانه و صاحبخانه همه بهانه‌اند. دست به این خانه نزنید که طلسم است؛ با صاحبش حرف نزنید که مست شبانه است.
منبع متن: مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۲ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.