مولوی
بشنو این نی چون شکایت میکند
از جدایی‌ها حکایت میکند
کز نِیِستان تا مرا بُبْریده‌اند
در نَفیرم مرد و زن نالیدهاند
سینه خواهم شَرحه‌شَرحه از فراق
تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق
هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش
باز جوید روزگارِ وصلِ خویش
من به هر جمعیّتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم
هر کسی از ظَنّ خود شد یار من
از درون من نجُست اَسرار من
سِرِّ من از نالهٔ من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست
تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیکْ کس را دیدِ جان دستور نیست
سرآغاز مثنوی معنوی، معروف به «نینامه». مولوی در این ابیات، نی را نماد روح انسان میداند که از اصل خود جدا افتاده و در اشتیاق بازگشت مینالد.
به نی گوش کن که از جدایی شکایت میکند: از وقتی مرا از نیستان بریدهاند، مرد و زن از نالهی من نالیدهاند. دلی میخواهم که از درد فراق پارهپاره باشد تا شرح اشتیاقم را بفهمد. هر کس از اصل خود دور بماند، دوباره در جستوجوی روزگار وصل است. من در هر جمعی نالیدم و با خوشحال و بدحال همنشین شدم؛ هر کس به گمان خود یار من شد، اما کسی راز درونم را نجست. راز من از نالهام جدا نیست، ولی چشم و گوش ظاهری آن نور را ندارد که ببیند. تن و جان از هم پنهان نیستند، اما کسی اجازهی دیدن جان را ندارد.
Listen to this reed, how it complains, telling a tale of separations. Ever since I was cut from the reed bed, men and women have wept at my cry. I want a heart torn to shreds by parting so I may tell it the pain of longing. Whoever is kept far from their source seeks again the time of union. In every gathering I lamented, companion to the sad and the glad alike. Each became my friend by their own guess, none sought the secrets within me. My secret is not far from my lament, but eye and ear lack the light to see it. Body is not hidden from soul, nor soul from body, yet no one is permitted to see the soul.
این شعر از مولوی است. سرآغاز مثنوی معنوی، معروف به «نینامه». مولوی در این ابیات، نی را نماد روح انسان میداند که از اصل خود جدا افتاده و در اشتیاق بازگشت مینالد.
به نی گوش کن که از جدایی شکایت میکند: از وقتی مرا از نیستان بریدهاند، مرد و زن از نالهی من نالیدهاند. دلی میخواهم که از درد فراق پارهپاره باشد تا شرح اشتیاقم را بفهمد. هر کس از اصل خود دور بماند، دوباره در جستوجوی روزگار وصل است. من در هر جمعی نالیدم و با خوشحال و بدحال همنشین شدم؛ هر کس به گمان خود یار من شد، اما کسی راز درونم را نجست. راز من از نالهام جدا نیست، ولی چشم و گوش ظاهری آن نور را ندارد که ببیند. تن و جان از هم پنهان نیستند، اما کسی اجازهی دیدن جان را ندارد.
منبع متن: مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.