حافظ
بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
شرابِ ارغوانی را گلاب اندر قَدَح ریزیم
نسیمِ عِطرگردان را، شِکَر در مِجمَر اندازیم
چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
غزل ۳۷۴ دیوان حافظ؛ فراخوانی پرشور به شادی و درانداختن «طرحی نو» در برابر غم.
بیا گل بپاشیم و جام را پر کنیم؛ سقف آسمان را بشکافیم و طرحی نو دراندازیم. اگر غم لشکر بیاراید تا خون عاشقان را بریزد، من و ساقی با هم به آن حمله می‌کنیم و بنیادش را برمی‌اندازیم. گلاب در جام بریزیم و شکر در عودسوز بیندازیم. حالا که ساز خوشی در دست است، مطرب سرودی بزند تا دست‌افشان و پایکوبان غزل بخوانیم.
Come, let us scatter roses and pour wine into the cup, split open the roof of the sky and lay down a new design. If sorrow raises an army to shed the blood of lovers, the cupbearer and I will charge together and tear it down at the root. Let us pour rosewater into the crimson wine and cast sugar into the censer for the fragrant breeze. With a sweet lute in hand, minstrel, play a sweet song, that we may sing ghazals clapping, and dance with abandon.
این شعر از حافظ است. غزل ۳۷۴ دیوان حافظ؛ فراخوانی پرشور به شادی و درانداختن «طرحی نو» در برابر غم.
بیا گل بپاشیم و جام را پر کنیم؛ سقف آسمان را بشکافیم و طرحی نو دراندازیم. اگر غم لشکر بیاراید تا خون عاشقان را بریزد، من و ساقی با هم به آن حمله می‌کنیم و بنیادش را برمی‌اندازیم. گلاب در جام بریزیم و شکر در عودسوز بیندازیم. حالا که ساز خوشی در دست است، مطرب سرودی بزند تا دست‌افشان و پایکوبان غزل بخوانیم.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.