حافظ
درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد
نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بیشمار آرد
چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان
که دردِ سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد
شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما
بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد
عَماری‌دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است
خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد
غزل ۱۱۵ دیوان حافظ؛ بیت نخست آن از پندآموزترین بیت‌های حافظ درباره‌ی دوستی و دشمنی است.
درخت دوستی بکار که آرزوی دل را به بار میآورد، و نهال دشمنی را از ریشه بکن که رنج بیشمار میآورد. با اهل دل به احترام رفتار کن. شب همنشینی را غنیمت بدان، چون پس از ما روزگار بارها میچرخد و شب و روزهای بسیار میآورد. خدایا در دل آن کس که کجاوهی لیلی در دست اوست بینداز که گذرش را به سوی مجنون کج کند.
Plant the tree of friendship, for it bears the heart's desire; uproot the sapling of enmity, for it brings countless pain. As a guest of the tavern, treat the free spirits with honor, for if drink brings you a hangover, you will need their kindness. Count the night of companionship a treasure, for after our time the sky will turn many times and bring many nights and days. The one who leads Layla's litter, who holds the moon's cradle — by God, put it in his heart to pass by Majnun.
این شعر از حافظ است. غزل ۱۱۵ دیوان حافظ؛ بیت نخست آن از پندآموزترین بیت‌های حافظ درباره‌ی دوستی و دشمنی است.
درخت دوستی بکار که آرزوی دل را به بار میآورد، و نهال دشمنی را از ریشه بکن که رنج بیشمار میآورد. با اهل دل به احترام رفتار کن. شب همنشینی را غنیمت بدان، چون پس از ما روزگار بارها میچرخد و شب و روزهای بسیار میآورد. خدایا در دل آن کس که کجاوهی لیلی در دست اوست بینداز که گذرش را به سوی مجنون کج کند.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.