حافظ
روز وصلِ دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران، یاد باد
کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت
بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد
گر چه یاران فارِغَند از یادِ من
از من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق‌گزاران یاد باد
غزل ۱۰۳ دیوان حافظ؛ غزلی نوستالژیک درباره‌ی یاد دوستان و روزهای خوش گذشته.
یاد روزهایی که با دوستان در کنار هم بودیم به خیر. کام من از تلخی غم مانند زهر شده است؛ یاد آوای شادی دوستان به خیر. اگرچه یاران از یاد من غافل‌اند، من هزاران بار از ایشان یاد می‌کنم. در این گرفتاری افتاده‌ام؛ یاد کوشش آن حق‌شناسان به خیر.
Remember the day of union with those who loved us — remember; remember those days of old — remember. My palate has turned to poison from the bitterness of grief; remember the cheerful cries of the revelers — remember. Though my friends have forgotten me, I send them a thousand remembrances — remember. I have fallen into this snare and sorrow; remember the efforts of those who knew what was due — remember.
این شعر از حافظ است. غزل ۱۰۳ دیوان حافظ؛ غزلی نوستالژیک درباره‌ی یاد دوستان و روزهای خوش گذشته.
یاد روزهایی که با دوستان در کنار هم بودیم به خیر. کام من از تلخی غم مانند زهر شده است؛ یاد آوای شادی دوستان به خیر. اگرچه یاران از یاد من غافل‌اند، من هزاران بار از ایشان یاد می‌کنم. در این گرفتاری افتاده‌ام؛ یاد کوشش آن حق‌شناسان به خیر.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۳ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.