حافظ
اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما را
به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را
بده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافت
کنارِ آبِ رُکناباد و گُل‌گَشتِ مُصَلّا را
فَغان! کاین لولیانِ شوخِ شیرین‌کارِ شهرآشوب
چُنان بُردند صبر از دل که تُرکان خوانِ یَغما را
ز عشقِ ناتمامِ ما جمالِ یار مُستَغنی است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت رویِ زیبا را؟
غزل سوم دیوان حافظ و از مشهورترین غزلهای او. حکایتی معروف (که سند تاریخی ندارد) میگوید تیمور به حافظ گفت چگونه سمرقند و بخارا را به یک خال میبخشی.
اگر آن زیباروی شیرازی دل ما را به دست آورد، سمرقند و بخارا را به خال سیاهش می‌بخشم. ساقی، باقی‌مانده‌ی شراب را بده که در بهشت هم کنار آب رکن‌آباد و گردشگاه مصلا (در شیراز) را نخواهی یافت. افسوس که این زیبارویان شوخ و شهرآشوب چنان صبر از دل بردند که ترکان خوان یغما را. جمال یار به عشق ناتمام ما نیازی ندارد؛ چهره‌ی زیبا به آرایش نیازمند نیست.
If that Turk of Shiraz would take my heart in hand, for her dark mole I would give away Samarkand and Bukhara. Pour, cupbearer, the wine that remains, for in paradise you will not find the banks of the Roknabad stream or the rose walks of Mosalla. Alas, these playful, sweet, city-stirring gypsies have carried patience from the heart as Turks carry off a feast. The Beloved's beauty has no need of our imperfect love; what need has a lovely face for paint and mole and line?
این شعر از حافظ است. غزل سوم دیوان حافظ و از مشهورترین غزلهای او. حکایتی معروف (که سند تاریخی ندارد) میگوید تیمور به حافظ گفت چگونه سمرقند و بخارا را به یک خال میبخشی.
اگر آن زیباروی شیرازی دل ما را به دست آورد، سمرقند و بخارا را به خال سیاهش می‌بخشم. ساقی، باقی‌مانده‌ی شراب را بده که در بهشت هم کنار آب رکن‌آباد و گردشگاه مصلا (در شیراز) را نخواهی یافت. افسوس که این زیبارویان شوخ و شهرآشوب چنان صبر از دل بردند که ترکان خوان یغما را. جمال یار به عشق ناتمام ما نیازی ندارد؛ چهره‌ی زیبا به آرایش نیازمند نیست.
منبع متن: حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳ در گنجور. معنی و ترجمه‌ی انگلیسی از تحریریه‌ی سرتیترها.