غزلیات

فهرست اشعار

1. غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ برای عاشق و دزدست شب فراخ و دراز
2. غزل شمارهٔ ۱۲۰۲ به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز
3. غزل شمارهٔ ۱۲۰۳ برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز
4. غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ عشق گزین عشق و در او کوکبه می‌ران و مترس
5. غزل شمارهٔ ۱۲۰۵ سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس
6. غزل شمارهٔ ۱۲۰۶ سوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پس
7. غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس
8. غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس
9. غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ ای دل بی‌بهره از بهرام ترس
10. غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ نیست در آخرزمان فریادرس
11. غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس
12. غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ دست بنه بر دلم از غم دلبر مپرس
13. غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس
14. غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس
15. غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردون، خوش
16. غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ گر عاشقی از جان و دل جور و جفای یار کش
17. غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش
18. غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش
19. غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ یار نخواهم که بُوَد بدخو و غمخوار و تُرش
20. غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمش
21. غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ اگر گم گردد این بی‌دل از آن دلدار جوییدش
22. غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابد ز رخسارش
23. غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ قرین مه دو مریخند و آن دو چشمت ای دلکش
24. غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش
25. غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش
26. غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش
27. غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش
28. غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش
29. غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش
30. غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش
31. غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش
32. غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش
33. غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ درون ظلمتی می‌جو صفاتش
34. غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ قضا آمد شنو طبل نفیرش
35. غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ نگاری را که می‌جویم به جانش
36. غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
37. غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
38. غزل شمارهٔ ۱۲۳۸ امروز خوش است دل که تو دوش
39. غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ ای خواجه تو عاقلانه می‌باش
40. غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ آن مطرب ما خوشست و چنگش
41. غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ ما نعره به شب زنیم و خاموش
42. غزل شمارهٔ ۱۲۴۲ گر لاش نمود راه قلاش
43. غزل شمارهٔ ۱۲۴۳ اندرآ ای اصل اصل شادمانی شاد باش
44. غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش
45. غزل شمارهٔ ۱۲۴۵ آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش
46. غزل شمارهٔ ۱۲۴۶ دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش
47. غزل شمارهٔ ۱۲۴۷ عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش
48. غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش
49. غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش
50. غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش
51. غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش
52. غزل شمارهٔ ۱۲۵۲ آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش
53. غزل شمارهٔ ۱۲۵۳ بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
54. غزل شمارهٔ ۱۲۵۴ من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش
55. غزل شمارهٔ ۱۲۵۵ اندک اندک راه زد سیم و زرش
56. غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ آنک جانش داده‌ای آن را مکش
57. غزل شمارهٔ ۱۲۵۷ چون تو شادی بنده گو غمخوار باش
58. غزل شمارهٔ ۱۲۵۸ آن مایی همچو ما دلشاد باش
59. غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ عقل آمد عاشقا خود را بپوش
60. غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ اندرآمد شاه شیرینان ترش