فهرست اشعار
- شمارهٔ ۱ دلا تویی که به کار خودت گزیده خدا
- شمارهٔ ۲ الهی دور دار از ما غرور بی گناهی را
- شمارهٔ ۳ جهان کهنه چو نو کرد عادت و خو را
- شمارهٔ ۴ ما را سپرده است به ساقی حبیب ما
- شمارهٔ ۵ تا کی بود ز راه خطا، پیچ و تاب ما
- شمارهٔ ۶ خدایا رهنما شو بر دل ما رهنمایی را
- شمارهٔ ۷ به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا
- شمارهٔ ۸ تا چند دیر و کعبه، مخوان این فسانه را
- شمارهٔ ۹ ای ز چشمت خفته در چشم غزالان نازها
- شمارهٔ ۱۰ ای ز مژگانت مرا چون خوشه در دل تیرها
- شمارهٔ ۱۱ سخن بست از لبم احرام طوف کعبهٔ دل‌ها
- شمارهٔ ۱۲ شراب نقل نخواهد، بگیر ساغر را
- شمارهٔ ۱۳ به راه عشق خطر نیست بینوایان را
- شمارهٔ ۱۴ مزن به خون من ای پر عتاب، استغنا
- شمارهٔ ۱۵ پیری نشد خزان گل شاخسار ما
- شمارهٔ ۱۶ محبت از دل ما شُسته نقش کینه‌خواهی را
- شمارهٔ ۱۷ در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را
- شمارهٔ ۱۸ یک شب از بخت زبون شمعی نشد هم‌دوش ما
- شمارهٔ ۱۹ ای خامه حرف زن که پس از ما کلام ما
- شمارهٔ ۲۰ تجلی بر نمی تابی، ز بی تابی چه سود اینجا
- شمارهٔ ۲۱ حریم بزم عشق است این، چرایی ناامید اینجا؟
- شمارهٔ ۲۲ هر که از فرقهٔ ما نیست، لئیم است اینجا
- شمارهٔ ۲۳ نمی کشد به چمن، طبع پرغرور مرا
- شمارهٔ ۲۴ چو ماه شعشعهٔ ماست برق خرمن ما
- شمارهٔ ۲۵ فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا
- شمارهٔ ۲۶ تویی که تیغ چو آب تو کشته آتش را
- شمارهٔ ۲۷ چو تیغ نیست محابا ز خصم پیشهٔ ما
- شمارهٔ ۲۸ افروخت از تبسم مینا ایاغ ما
- شمارهٔ ۲۹ ای تازه رو، ز زخم خدنگ تو داغ ما
- شمارهٔ ۳۰ در قفس رفته چو قمری چمن از یاد مرا
- شمارهٔ ۳۱ چه غافلی‌ست ز دور سپهر، مردم را
- شمارهٔ ۳۲ شعله دارد ز تو آیین غضبناکی را
- شمارهٔ ۳۳ لب تو کرد پر از می ایاغ آینه را
- شمارهٔ ۳۴ ذوقی ز باغ نیست دل غم پذیر را
- شمارهٔ ۳۵ عشق را در قید دارد پیکر رنجور ما
- شمارهٔ ۳۶ به گوش کس نبود آشنا حکایت ما
- شمارهٔ ۳۷ رهنمایی چون کنم در دیدن او دیده را؟
- شمارهٔ ۳۸ نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی را
- شمارهٔ ۳۹ چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را
- شمارهٔ ۴۰ ما گرفتاریم و غیر از ناله نبود کار ما
- شمارهٔ ۴۱ کند به راه تو پامال، آسمان ما را
- شمارهٔ ۴۲ احتراز از عشق کی باشد دل دیوانه را؟
- شمارهٔ ۴۳ گریه طوفان می کند از نکهت محبوب ما
- شمارهٔ ۴۴ می‌دهد سیل سراغ ره ویرانهٔ ما
- شمارهٔ ۴۵ عشق دیگر در فغان آورده ناقوس مرا
- شمارهٔ ۴۶ آن بلبلم که هرگاه، از دل کشم فغان را
- شمارهٔ ۴۷ تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ما
- شمارهٔ ۴۸ نتوان گفت به رویش سخن آینه را
- شمارهٔ ۴۹ سینه ریشانیم و دارد آن دهن درمان ما
- شمارهٔ ۵۰ بس است شاهد مستی همین گلستان را
- شمارهٔ ۵۱ ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما
- شمارهٔ ۵۲ خوش آن زمان که سر مهر بود خوبان را
- شمارهٔ ۵۳ آیینه کجا دیده ست، رخسار چو ماهش را
- شمارهٔ ۵۴ نگاه باغبانم، می‌پرستم لاله و گل را
- شمارهٔ ۵۵ فلک نبود به مستی حریف نالهٔ ما
- شمارهٔ ۵۶ می‌جهد برق ز آه دل غم‌پیشهٔ ما
- شمارهٔ ۵۷ چو غنچه نیست نهان از کسی دفینهٔ ما
- شمارهٔ ۵۸ مدعی کو تا چراغ محفلم بیند ترا
- شمارهٔ ۵۹ منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مرا
- شمارهٔ ۶۰ نشد درست به هندوستان شکستهٔ ما
متن اشعار به نقل از گنجور.