پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات

شمارهٔ ۵۰۹

دیده را گریه‌ناک خواهم کرد

دامن خویش پاک خواهم کرد

می‌زند دم به زلف مشکینت

شکم نافه چاک خواهم کرد

مست در کار خویش هوشیارم

گریه در پای تاک خواهم کرد

زخم من می‌زند دم از مرهم

دهنش پر ز خاک خواهم کرد

بی‌کسم درد خویشتن واقف

رب مالی سواک خواهم کرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱۱خودنمایی ز من نمی‌آید
  2. شمارهٔ ۵۱۲ماه نو ابرو کشید و این اشارت می‌کند
  3. شمارهٔ ۵۱۳حال مرا چه دانند این غم ندیدهٔ چند
  4. شمارهٔ ۵۱۴سرو مهر من دل از لطف تو لرزان می‌شود
  5. شمارهٔ ۵۱۵شانه چون دست آن بت چین را به گیسو می‌زند
  6. شمارهٔ ۵۱۶ندارد همچون من یک آشنا درد
  7. شمارهٔ ۵۱۷از دلم تیر یار می‌گذرد
  8. شمارهٔ ۵۱۸می خورده شوخ من عرق‌آلود می‌رسد
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.