پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۶۰۵

اگر گللر غمیندینک دور چمنده بلبل افغانی

کیمونگ عشقیندینک آیا چاک دور گللر گریبانی

سننک گل تک جمالنک بیر نظر تا پرده سیز گوردی

گوزوم هر لاله سیرابه تو شدی قیندی قانی

گیچه سیلاب تک گرداغه دورماز طاش طاش اوسته

قیامت قامتی تانیلسونک بو اپریمیش جانی

اونینچون سرنگون بخت سیاهم تک مشوش دور

که اول یوزین اوزاق توشمیش سر زلف پریشانی

حسد دین چاخنشوللر بیر بیره داغده قراطاشلر

یوزین عکسی اوله گر بیر نفس آیینه مهمانی

سراسر بو نیاز و عجز دور، اول ناز و استغنا

دگر حسنونک سراپا سینه عشقونک چشم گریانی

جهانده گورمدوک واعظ بیزوم مجنون تکی عاقل

که ال دین وئرمَدی بیر لحظه هرگز دشت دامانی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۷ندهم تن بجز از عریانی
  2. شمارهٔ ۶۰۸با من نگاه او کرد، هر چند پهلوانی
  3. شمارهٔ ۶۰۹چه دوداست آن ترا بر گرد لب از خط ریحانی
  4. شمارهٔ ۶۱۰تو کز طول امل در بند جمع مال و سامانی
  5. شمارهٔ ۶۱۱تو جانی، جان! چرا چندین گرفتار بدن مانی؟!
  6. شمارهٔ ۶۱۲بر من کند از بس غم عشق تو گرانی
  7. شمارهٔ ۶۱۳بکام خویش، نچیدم گلی ز باغ جوانی
  8. شمارهٔ ۶۱۴پیری رسید و نور نظر گشت رفتنی
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.