پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۵۶

عشق او جان خسته میخواهد

از دو عالم گسسته میخواهد

هست چندانکه حسن غازه طلب

عشق رنگ شکسته میخواهد

هوسش زان دو لب شکر خندیست

دل مربای پسته میخواهد

پر مشو در بدر، که درگه دوست

عاشق پا شکسته میخواهد

دل نبیند گشاد کار، از آن

که ز درهای بسته میخواهد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۵۸ز عکست آینه، چون آب در خروش آید
  2. شمارهٔ ۳۵۹ز خوی تند، همان تندخو بجان آید
  3. شمارهٔ ۳۶۰خرد بگیر سر خود، که یار می‌آید
  4. شمارهٔ ۳۶۱ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر می‌آید
  5. شمارهٔ ۳۶۲خیر باشد، نگهش سخت بتک می‌آید
  6. شمارهٔ ۳۶۳دوستان، مژده که ماه رمضان می‌آید
  7. شمارهٔ ۳۶۴فریب عام، از هر رند بازاری نمی‌آید
  8. شمارهٔ ۳۶۵غم او ساخت دلم تنگ و، هم او بگشاید
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.