پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۵

نیست غیر از خط بطلان دفتر ایام را

میکند هر دور گردون حلقه چندین نام را

گشته قیل و قال دنیا جانشین حرف مرگ

نشنود ز آن گوش هوشت این صلای عام را

در دل هر سنگ بنگر، نقش چندین کوهکن

از لب هر گور بشنو حرف صد بهرام را

سده دلگیری آرد، دوستان را ناگهان

می‌کنی در کار دل‌ها چند حرف خام را؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷از بسکه سست گشته تن مبتلا مرا
  2. شمارهٔ ۳۸ز پاس آشنایی، بهره نبود خلق عالم را
  3. شمارهٔ ۳۹اگر نه، از گل محنت سرشته اند مرا؟
  4. شمارهٔ ۴۰در نظر دایم گرآن زلف دو تا باید مرا
  5. شمارهٔ ۴۱زان لعل لب سخن شده رنگین ز بس مرا
  6. شمارهٔ ۴۲نیست غیر از وصل آبی آتش جوش مرا
  7. شمارهٔ ۴۳دولتی نیست به از تیغ تو بیباک مرا
  8. شمارهٔ ۴۴چو وصف لعل تو شیرین کند کلام مرا
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.