پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴۷

از ضعیفی، ناله‌ام حاجت‌رواتر می‌شود

رشته در رشتن ز باریکی رساتر می‌شود

در غریبی می‌فزاید قیمت اهل هنر

کز سفر پیوسته کالا پربهاتر می‌شود

حرص می‌بالد به خود، چون سیم و زر گردد فزون

کف غنی هرچند گردد، دل گداتر می‌شود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۴۹ریخت چون دندان، مدار جسم مشکل می‌شود
  2. شمارهٔ ۳۵۰سنبل از تاب خم موی تو، درهم می‌شود
  3. شمارهٔ ۳۵۱با صبوری کارهای مشکل آسان می‌شود
  4. شمارهٔ ۳۵۲ای که پرچین جبهه‌ات، از حرف مردن می‌شود
  5. شمارهٔ ۳۵۳کارها در آب و خاک فقر وارون می‌شود
  6. شمارهٔ ۳۵۴تنها ز لفظ، شعر تو دلبر نمی‌شود
  7. شمارهٔ ۳۵۵از چشم تنگ مردم، چشمم عصا نخواهد
  8. شمارهٔ ۳۵۶عشق او جان خسته میخواهد
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.