پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۲۴۲

میان خلق، با خلق آشنا کامل نمی‌گردد

که در دریاست آب گوهر و داخل نمی‌گردد

کدورت از تری‌های عدو باشد ز خامی‌ها

سفال از پختگی در آب هرگز گل نمی‌گردد

نمی‌داند که مال از بذل کردن می‌شود افزون

توانگر دربه‌در زان از پی سائل نمی‌گردد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۴۴هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد
  2. شمارهٔ ۲۴۵چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
  3. شمارهٔ ۲۴۶بسرمه نرگس او الفت دگر دارد
  4. شمارهٔ ۲۴۷گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد
  5. شمارهٔ ۲۴۸تاب رخش، ماه و آفتاب ندارد
  6. شمارهٔ ۲۴۹فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد
  7. شمارهٔ ۲۵۰آغاز محبت دگر انجام ندارد
  8. شمارهٔ ۲۵۱بگو به شرم، ز چشمم ترا نگاه ندارد
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.