پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۵

در طریق بندگی از خویش میباید گذشت

از هوای نفس کافر کیش میباید گذشت

راه هند مدعا بسیار نزدیک است، لیک

مشکل این کز آب روی خویش میباید گذشت

نیست آسان یکنفس همصحبت شاهان شدن

ز اختلاط مردم درویش میباید گذشت

راه عشقست این در آن نتوان شدن با خانه کوچ

از زن و فرزند و یار و خویش میباید گذشت

دیدن ارباب دنیا، آن قدر دشوار نیست

از سر یک خنده ای درویش میباید گذشت

عاشقان را واعظ از دکان عقل چاره ساز

دردمند و خسته و دلریش میباید گذشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۷خامه از برگشته بختی تا به آن دلبر نوشت
  2. شمارهٔ ۲۰۸سوی یار از همه پرداخته میباید رفت
  3. شمارهٔ ۲۰۹گریه خونین ترا از ناله های ما گرفت
  4. شمارهٔ ۲۱۰مفت آیین سخا را کی توان دامن گرفت؟
  5. شمارهٔ ۲۱۱در چشم شناسای ره و رسم امانت
  6. شمارهٔ ۲۱۲به غیر معنی رنگین، مجو ز ما میراث
  7. شمارهٔ ۲۱۳واعظ مکن نصیحت خود صرف ما عبث
  8. شمارهٔ ۲۱۴زندگی شد همه نابود، پی بود عبث
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.