شمارهٔ ۱۷۲

ادامه‌ی غزلیات

1. شمارهٔ ۱۷۴مایه جمعیت خاطر، نه سامان بوده است
2. شمارهٔ ۱۷۵بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است
3. شمارهٔ ۱۷۶خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است
4. شمارهٔ ۱۷۷پیری رسید و، از همه وقت کناره است
5. شمارهٔ ۱۷۸بربند میان، وقت کنارت ز میان‌هاست
6. شمارهٔ ۱۷۹دو رنگی، شیوه اهل زمانه است
7. شمارهٔ ۱۸۰تا کی غم معاش خورم؟ وقت بندگی است
8. شمارهٔ ۱۸۱چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است