پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۷

تلاش برتری از حد، خلاف فرهنگ است

برون ز پرده چو شد نغمه، خارج آهنگ است

کم است وجه معاش تو، از زیاده روی

تو گر بزرگ نباشی، زمانه کی تنگ است؟

ز حرف نرم، دل دشمنان بدست آید

چو چرب گشت زبان، قلعه گیر بی جنگ است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۹گردباد از خودنمایی، روز وشب پا درگلست
  2. شمارهٔ ۱۴۰روزگار جامه دیبا و فرش مخمل است
  3. شمارهٔ ۱۴۱صفای چهره گلگون او سراب دل است
  4. شمارهٔ ۱۴۲تا عکس گل روی تو در چشم تر ماست
  5. شمارهٔ ۱۴۳فکر زلفش، در ره دیوانگی شبگیر ماست
  6. شمارهٔ ۱۴۴با گدا خلق کن، دست سخایی درم است
  7. شمارهٔ ۱۴۵هست خفت گرمی یاران بهر کو آدم است
  8. شمارهٔ ۱۴۶بهار گلشن آن روی چون سمن، شرم است
همه‌ی غزلیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.