پرش به محتوای اصلی
طغرل احراری طغرل احراری

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۸

زیر بار عشق تو قدم دو تا خواهد شدن

یاد نخل قامتت آن دم عصا خواهد شدن

وامکن لعل لب خود شور در عالم مریز

بلبل از خندیدن گل در نوا خواهد شدن

همچو نی از سوز عشقت توأمان ناله‌ام

بند از بندم ز هجرانت جدا خواهد شدن

نامه ظلم تو بر کف سرکشم بیرون ز خاک

کی تو را اندیشه روز جزا خواهد شدن؟!

گرچه دورم از برت لیکن دلیل اشتیاق

عاقبت سوی تو ما را رهنما خواهد شدن

بعد مرگ از نرگس خاک مزارم ز انتظار

صد هزاران چشم در راه تو وا خواهد شدن

نسبت من با سگت دادی و می‌ترسم ازآن

در میان ما و آن سگ ماجرا خواهد شدن

هرکجا جنس قماش حسن او آید به عرض

از هجوم خلق عالم زیر پا خواهد شدن

طغرل از گفتار خود سامان خجلت می‌کنم

از عرق آیینه‌ام موج حیا خواهد شدن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۰- باسط‌جانبا برگ رخسار گلت ای گل‌بدن خوارم مکن!
  2. شمارهٔ ۲۷۱ای جفاجو اندکی قلب مرا تفریح کن
  3. شمارهٔ ۲۷۲سواد سرمه شام است در چشم نگار من
  4. شمارهٔ ۲۷۳تا کشد از رخ نقاب آن ماه سیمین‌ساق من
  5. شمارهٔ ۲۷۴آه از جوش صفای طبع معنی‌زای من
  6. شمارهٔ ۲۷۵ - تاجی‌جانتاب رخت ندارد خورشید طاق گردون
  7. شمارهٔ ۲۷۶شوخ شهرآشوب من گر بی‌حجاب آید برون
  8. شمارهٔ ۲۷۷به یاد خنده آن لعل میگون
همه‌ی غزلیات ←

طغرل احراری درباره‌ی طغرل احراری

محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.